Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: weer eens Johan. Johan Derksen, onze eigen media-snor, staat weer op de bres. Niet voor voetbal dit keer, nee, nu gaat het over volk en geloof en wat er allemaal mis zou kunnen gaan in dit land. Hij zegt: te veel islamitische migranten, en dan knijpt hij zijn ogen dicht alsof hij een penalty ziet aankomen.
Hij maakt zich zorgen. Voor christenen, vrouwen, joden, en ja, ook voor homo’s. Alsof we allemaal in één team spelen, terwijl de scheids buiten is. Maar wacht – sinds wanneer is Johan zo bezorgd om de rechten van anderen? Vroeger was het vooral: “Geef mij de microfoon en laat de rest zwijgen.” Nu opeens: “Pas op, het land verandert!”
Het gaat hem om de islamisering, zegt hij. Alsof Nederland elk moment kan omklapten naar een soort middeleeuws dorpje zonder bier en met hoofddoeken tot aan de knie. Maar zeg, Johan, woon je hier nog wel? Ga eens naar de Albert Heijn. Kijk rond. Zie je veel minaretten tussen de frietkramen? Nee, toch? Maar goed, angst is geen feit, maar voelt soms net zo echt.
Wat opvalt: hij noemt homo’s. Dat is nieuw. Echt waar. Alsof hij opeens denkt: wacht, die mensen horen ook bij ons land. Alsof hij op een dag wakker werd en dacht: “Hé, geen homoseksuelen meer op straat? Dat kan niet goed zijn.” Mooi dat hij het ziet. Al duurde het wat lang.
Maar serieus: moeten we nu allemaal schrikken van de demografie? Van mensen die hier komen om veilig te zijn, werk te zoeken, een leven op te bouwen? Of moeten we bang zijn voor de mensen die zeggen: “Te veel van dat soort mensen”? Want die zorgen ook voor spanning. En die zitten vaker op tv.
Ik zeg niet dat alles perfect is. Maar oplossen door te wijzen en zeggen: “Daar, die groep, die is het probleem” – nee, Johan, dat is geen analyse, dat is een schreeuw in een vol stadion.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘