Elke dag bellen. Niet om een feest te plannen, of een klus te regelen. Nee, Johan en John bellen gewoon. Omdat ze dat doen. Omdat het kan. Omdat er blijkbaar genoeg te zeggen valt tussen een voetballegende en een media-icoon met een snor die ook als signaalpijp had gedaan.
Zelfs op Curaçao, waar de zon schijnt en de tijd zes uur voorloopt op Nederland, ging het gesprek door. Geen excuus van ‘tijdsverschil’, nee, ze belden gewoon door. Alsof het om een kop thee draait, of de uitslag van Ajax. Gewoon, dagelijks.
Wilfred zit er af en toe tussen, zegt John. Niet als vriend, maar als stoorzender. Alsof hij denkt: wacht, ik wil ook mee. Maar deze band is ouder, dikker, simpeler. Geen show, geen camera’s, geen publiek. Gewoon twee mannen die elkaar kennen van vroeger, toen de hairen nog langer waren en de meningen harder.
En misschien is dat het geheim: niet alles hoeft op tv. Soms is het genoeg om gewoon te bellen. Zonder reden. Zonder doel. Zonder dat iemand het hoeft te weten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘