Johan Derksen zit weer eens te roepen. En ik zit hier, met mijn thee, te denken: waarom schrikken sommige mannen zo van een beetje lol? Raymond Mens wil iets leuks doen. Samen met Thomas van Groningen. Iets luchtigs. Iets wat je doet als je de afstandsbediening in handen hebt en denkt: oh, daar zit ik niet mee. Maar Derksen zegt: nee. Te gek. Te luchtig. Te… minderwaardig?
Alsof iedereen altijd serieus moet blijven. Alsof je na jaren achter een ernstig bureau niet meer mag lachen. Alsof humor een soort straf is voor je carrière. Mens is bekend van serieuze programma’s. Van dingen die pijn doen. Van waarheid. En nu wil hij eens iemand laten raden wie hij is? Is dat zo erg?
Ik zeg: nee.
Want kijk, de tv is vol met mensen die doen alsof ze iets zijn wat ze niet zijn. Maar hier is iemand die gewoon zegt: ik wil eens iets anders. En dan komt Derksen, met zijn jarenlange gezag, en zegt: pas op, je verpest je imago. Alsof imago belangrijker is dan plezier. Alsof we allemaal 24/7 serieus moeten blijven. Alsof we nooit mogen zeggen: hoi, ik ben ook gewoon een mens met een mop in zijn zak.
Ik snap de zorg wel. Maar moet je nou altijd bang zijn voor hoe anderen denken? Moet je altijd op je imago letten? Of mag je ook gewoon eens zeggen: ik doe dit, omdat het leuk is?
Wie Ben Ik? is geen schande. Het is een spel. Van vroeger. Van thuis. Van oma die riep: “Zeg het eens, wie ben ik?” en wij dan lachten omdat ze duidelijk oma was. Geen mysterie. Geen drama. Gewoon lol.
En als Thomas van Groningen en Raymond Mens dat samen willen doen, dan juich ik. Niet omdat ik denk dat het de tv gaat redden. Maar omdat ik denk: eindelijk durft iemand iets luchtigs. Zonder schaamte. Zonder excuses.
Derksen mag roepen wat hij wil. Maar ik zeg: doe het. Lach eens. Grijp de afstandsbediening. Zet aan. En zeg: ik ben Raymond. En kijk of iemand het weet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘