Cheerio’s liquidatie van de hit

Een zomerhit die ontsproot uit de breinen van een Nederlands duo dat zich Special L.E.S noemt, wordt binnen drie maanden tijd omgevormd tot een shotje met suiker, smaak en een hoop verwachtingen. Alsof de muziekindustrie niet al genoeg heeft geleden onder de trivialisering van artiestie, komt nu ook nog het drankmerk als redder van de carrière.
Justen de Wildt, bekend van optredens waarbij hij meer schreeuwt dan zingt, lanceert het ‘Cheerio-shot’. Geen grap. Een flesje van 50 ml, met een smaak die volgens de fabrikant ‘zoals zomer op een strand’ moet proeven. Je kunt het kopen in supermarkten, op festivals, en straks waarschijnlijk in de apotheek naast de paracetamol. Want wat is een cult, als je hem niet kunt consumeren?
Dit is geen merkuitbreiding, dit is een liquidatie van het artistieke proces. De hit “Cheerio” — een titel die klinkt alsof iemand te lang in een IKEA-catalogus heeft zitten staren — wordt niet vertaald naar een tour, een merch-lijn of een documentaire. Nee, het wordt een drank. Omdat het sneller gaat, sneller verkoopt, sneller verdwijnt. En dat is precies het probleem: snelheid is geen strategie, het is paniek.
In een tijd waarin een TikTok-hit sneller kan opbranden dan een zuidelijke zomer, grijpt men naar fysieke producten als reddingsboei. Alsof een shotje met de naam van een liedje de herinnering kan verlengen. Alsof je nostalgie kunt bottelen. Alsof mensen over tien jaar zullen zeggen: ‘We dronken Cheerio’s, toen was alles nog goed.’ Nee. Ze zullen zeggen: ‘Wat was dat ook alweer?’
Maar goed, de economie is simpel: een flesje kost 2,50, de productiekosten liggen onder de 40 cent. De winstmarge is hoger dan bij een streamingcontract. En dus doen ze het. Niet omdat het zinvol is, maar omdat het schaalt. En schaalbaarheid is de enige morele norm die overblijft in deze cultuur van vluchtige hits.
De vraag is niet of het succesvol wordt — het zal het zijn, want Nederland koopt alles met een nummer één erachter — maar wat er overblijft als de laatste shot is genomen. Een herinnering? Een merk? Of gewoon een vieze smaak in de mond?

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business