Valentijn Driessen rolt met zijn ogen. Weer zo’n kerel met een gebroken hart en een kapotte trots. Dave Roelvink, bekend van niks en nu dus ook van boksen, komt huilend uit de ring. Niet van de klappen, nee. Van de liefde. Of het gebrek daaraan.
Valentijn zit thuis, kijkt mee, en denkt: hier komen we weer. Eerst de show, dan de tranen, dan de smoes. Liefdesverdriet? Als excuus voor een pak slaag? Kom nou. Die gozer kreeg een pak op z’n donder, en nu zoekt-ie een mooi verhaal voor de camera. Valentijn snapt het wel, hoor. Maar hij rolt echt met z’n ogen.
Want wat is er nou echt gebeurd? Dave dacht: ik word bokser, ik word stoer, ik win, ik word bewonderd. En in plaats daarvan? Eerste ronde, tegenstander met scherpe ellebogen, en Dave al op z’n knieën. Niet van de pijn. Van de schaamte. En dan de microfoon onder z’n neus: waarom? Waarom ben je zo kapot?
Dan begint-ie over haar. Over het meisje. Over het hart dat gebroken is. Alsof liefde harder slaat dan een rechterhoek. Valentijn schudt z’n hoofd. “Als je verliest, verlies je. Punt. Je hoeft niet meteen over je ex te gaan huilen.”
Maar ja. Dit is 2024. Dan moet je verdriet hebben. Dan moet je kwetsbaar zijn. Dan moet je huilen voor de camera, anders gelooft niemand dat je echt bent. Dave huilde. De media sniften het op. En Valentijn denkt: weet je wat? Laat hem maar. Als hij denkt dat liefdesverdriet beter voelt dan schaamte, dan is het al mis.
Maar kom op. Een echte bokser zegt: ik was niet goed genoeg. Ik train harder. Ik kom terug. Niet: het ging slecht met m’n hart. Alsof de liefde hem in de hoek heeft geduwd. Nee hoor. De ander was gewoon beter. En harder.
Valentijn zegt het hardop, tegen z’n tv: “Die gozer moet eerst leren vechten, dan kan-ie huilen.” En dan zet hij de afstandsbediening neer. Koffie. De liefde is dood. Maar het boksen? Daar word je wakker van.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘