Je ziet haar op tv, glimlachend bij een prijsuitreiking. Alsof er niks aan de hand is. Alsof je hart niet breekt als je hoort dat je zoon vader is geworden – en jij bent er niet bij. Belinda Meuldijk, 71, staat trots in de Songwriters Wall of Fame. Maar thuis? Daar staat een lege stoel.
Robbert, haar zoon, is vader. Dat is mooi. Iedereen zegt: wat fijn, een nieuwe baby! Maar Belinda? Zij zwijgt. In Party, in de krant, op Insram – niks. Geen ‘gefeliciteerd’, geen ouderwetse appje met een trui die ze zelf gebreid heeft. Niks.
Waarom praat ze er niet over? Geen idee. Maar ik zit hier wel met mijn thee en denk: is dit nu mediakunst, of menselijk verdriet? Want wij kijken, wij lezen, wij roddelen – maar niemand durft de deur van haar huis open te duwen.
Ze schreef de teksten van liedjes over liefde, verlies, verbinding. En nu? Stilte. Alsof het script is opgehouden. Alsof de muziek is gestopt, en alleen de echo overblijft.
Ik snap het niet. Maar misschien is dat het punt. Misschien is er niks te snappen. Gewoon pijn. Gewoon tijd. Gewoon twee mensen die ooit dichtbij waren, en nu ver van elkaar staan – met een baby ertussen die niks weet van de storm.
De tv blijft aan. De kop thee wordt koud. En ik denk: als dit een liedje was, wat zou de titel dan zijn? ‘Mama, waar ben je?’? Nee. Te dramatisch. Belinda Meuldijk is te sterk voor drama. Dus blijft het stil. Te stil.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘