Eerst Lil Kleine, nu Dyantha. Alsof die bruiloft op zich al niet genoeg ophef gaf. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wéér een keer dat iemand Olcay Gulsen tegen het schijfje loopt. Maar dit keer is het anders. Dit keer klinkt het niet als gekibbel, maar als een nuchtere constatering: ‘Ik geloof je gewoon niet meer.’
Terwijl ik de tv aanzet, zie ik Olcay weer stralen in haar witte jurk, met Eelko, met Lil Kleine op de achtergrond – alsof er nooit iets was. Maar Dyantha ziet dat anders. En eerlijk? Ik snap haar. Jarenlang zegt Olcay dat ze niets van Lil Kleine moet hebben. Dat hij niet serieus is, dat het allemaal lawaai is. En dan nodig je hem uit op de belangrijkste dag van je leven? Alsof het een grap is.
Ik weet niet of het liefde is, of strategie, maar het ziet er niet uit als consistentie. En in de media telt dat. Geloofwaardigheid is als een kop thee: als je er te veel in roert, wordt het troebel. En nu zegt Dyantha gewoon hardop wat anderen denken: ‘Te veel gekokkerd. Te veel gezichtsverlies. Te weinig eerlijkheid.’
Ik hou van een feestje, hoor. Maar als het lijkt op een mediaplaylist waar alleen de hits van vroeger op staan, dan weet ik het wel. Altijd hetzelfde refrein. Altijd dezelfde emotie. En dan verwachten dat we meeklappen.
Maar Dyantha klapt niet mee. En dat respecteer ik. Niet omdat ze hard uit de hoek komt, maar omdat ze vraagt: waarom nu wel? Waarom hem? Waarom hier? En dat is de echte vraag. Niet wie er komt, maar waaróm.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘