Weet je wat het is? Soms heb je een foto. En soms kies je ervoor die niet te laten zien. Privé heeft zulke foto’s. Van Eva van de Wijdeven. Maar ze zeggen: laten we niet zien. Niet omdat het slecht is. Niet omdat het raar is. Maar omdat het… nou ja. Omdat het gewoon even te veel is.
Eva was overal. Op tv. In de krant. Op Insram. Dan ben je iemand. Dan ben je gezien. En dan, opeens, ben je dat niet meer. Alsof je van een trap valt, maar dan zonder pijn. Gewoon: biep. Stilte.
Een halfjaar geleden was alles nog luid. Nu is het zacht. Te zacht? Misschien. Maar Privé denkt van niet. Ze hebben de foto’s. Ze hadden kunnen zeggen: kijk, hier is ze. Kijk hoe ze eruitziet. Kijk of ze dikker is. Of dunner. Of gelukkig. Of verdrietig. Maar ze doen het niet. Ze zeggen: we laten het niet zien. We laten haar rusten.
En dan denk je: wat? Privé? Die juist altijd alles laten zien? Die van “kijk, kijk, kijk”? Die nu opeens: nee, we laten het rusten? Is dat medeleven? Of is dat gewoon beter voor de verkoop?
Want weet je wat ook raar is? Dat we dit verhaal nu wél lezen. Over foto’s die niet gepubliceerd worden. Over een vrouw die niet meer in beeld is. Maar we lezen er wél over. We lezen over het niet-zien. We lezen over het stilzwijgen. En dat is dan wél interessant genoeg.
Alsof je zegt: ik zeg niets over jou. Maar ik zeg het wél hardop. In een krant. Op internet. Voor iedereen.
Eva was er. Nu is ze er niet. Maar we praten er wél over dat ze er niet is. Alsof afwezigheid ook een soort aanwezigheid is. Alsof stilstaan ook een rol is in de serie van het leven.
Ik zeg niks over hoe ze eruitziet. Ik heb de foto’s niet gezien. En dat is misschien precies de bedoeling. Dat we niet weten. Dat we niet hoeven te weten. Dat we even niets doen. Dat we rustig zijn. Met een kop thee. En een afstandsbediening die op niks meer klikt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘