Er staat een jongen op mijn scherm. Zijn haar zit goed, zijn shirt ook. Maar ik snap er niks van. Wat moet ik hiermee? Hij zwaait. Lacht. Dan is het weg. Verdwenen. Weggeveegd. Alsof hij nooit bestaan heeft.
Ik kijk al jaren naar mensen die zichzelf opsluiten en dan weer tevoorschijn komen met een glimlach en een mop. Maar dit? Een story? Eén? Geen muziek, geen uitleg, geen “hallo Nederland, ik ben terug”. Nee. Gewoon: een foto van een man die ooit op tv stond. Alsof je na twee jaar weg te zijn geweest gewoon weer brood bij de bakker koopt alsof er niks gebeurd is.
Mensen reageren. Natuurlijk. Wat betekent dit? Is hij ziek? Is hij rijk? Is hij single? Is hij boos? Is hij blij? Niemand weet het. Maar iedereen heeft een mening. Alsof één foto op een telefoon alles verandert.
Ik snap de verwarring. Vroeger moest je bellen naar een redactie als je iets wilde zeggen. Nu zwaai je naar een camera en denkt de wereld dat je iets te melden hebt. Maar wat zegt het? Niks. Of alles. Of gewoon: ik besta nog.
Hij zal er wel aan gewend zijn. Aan de blikken. Aan het lawaai. Aan de stilte daarna. Maar ik blijf vragen: waarom nu? Waarom zo? En vooral: waarom alleen dit?
Omdat het kan, denk ik. Omdat het altijd geklikt wordt. Omdat één seconde op een scherm soms meer is dan tien jaar stilte.
Maar voor mij? Ik wacht nog steeds op de uitleg. Niet de foto. Niet de glimlach. Maar de reden. Die staat er niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘