Een neefje op de rode loper, een tante in de schaduw. Linda de Mol laat zich niet zien, maar wel horen. Of nou ja, eigenlijk horen we helemaal niks. Stilte. Alsof ze een afstandsbediening heeft ingedrukt op het Voice-schandaal: mute.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waar is ze? Niet op tv, niet op Insram, niet in een interview. Maar wel fantastisch, zeggen ze. ‘Echt fantastisch!’ Alsof iemand haar leeftijd heeft opgezegd tijdens een quiz en de publieke stemming is: ‘Goed! Nog een keer!’
De wereld roept: ‘Zing, Linda, zing!’ En dan? Stilte. Geen stem, geen woord, geen rimpel die zich bekent. Terwijl de media wel blijven zingen. Over haar gezicht, haar keuze, haar stilte. Alsof haar huid een krant is waar iedereen in leest.
Maar weet je wat echt gek is? Niemand vraagt hoe het met haar ís. Nee, het gaat om hoe ze eruitziet. Alsof je na een storm alleen wordt gevraagd of je paraplu nog goed zit.
Ik snap de showbizz niet. Echt niet. Iemand verdwijnt, en in plaats van: ‘Gaat het?’, krijgt ze een compliment over haar huid. Alsof rimpels het enige zijn wat tellen. Terwijl de echte vraag is: waarom zwijgt ze? En nog belangrijker: wie zou er niet zwijgen, als iedereen schreeuwt?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
