Vijf dagen in het ziekenhuis na een simpele fietstocht? Dan moet er meer aan de hand zijn dan alleen een sliplijn op het asfalt. Marco Borsato, geen jonge hond meer, valt van de fiets en ligt ineens langer in het ziekenhuis dan sommige mensen na een blindedarmoperatie.
Hij post het zelf, op Insram. Geen persbericht, geen grote media-uiting, gewoon een berichtje met een glimlach. ‘Herstel gaat lang duren.’ Alsof hij een oude knie vol corticosteren heeft, maar dan danst hij er net niet omheen.
Maar kom op, Marco. Jarenlang de koning van het podium, de man met de ziel op tafel, en nu lig je plat door een fietsongeval? Of is het de druk van de afgelopen jaren – de schijnvertoning, de val van de voetstuk, de schade aan het imago – eindelijk fysiek geworden?
Niet dat ik wens dat hij er slecht aan toe is. Integendeel. Maar het zit me toch wel een beetje dwars dat we altijd pas serieus kijken als het lichamelijk misgaat. Alsof pijn pas telt als je er in bed bij ligt.
Hij is thuis. Hij herstelt. En hopelijk leert hij dat soms de langste weg terug, niet over het podium, maar door stilte, begint.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘