Gisteren zou het grote moment zijn. Champagne, rode loper, interviews met glinsterende ogen. In plaats daarvan stond Hans Cornelissen voor de camera met een gezicht alsof hij per ongeluk zijn eigen schoenen heeft ingeslikt. Titanique, zijn nieuwe musical, had een zachte landing moeten worden. Maar in plaats van ‘bravo’, kreeg hij ‘wacht even… wat nou ontucht?’
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de aanslag, en denk: moet ik nu huilen of lachen? De musical is nog niet eens goed en wel begonnen of de pr-ramp al wel. En dan bedoel ik niet dat iemand de verkeerde jurk aanhad of dat de microfoon het niet deed. Nee, we hebben het over een ontuchtzaak. Dat soort dingen die je liever niet op de set van een feelgoodmusical tegenkomt.
Cornelissen, de man die jarenlang Nederlandse tv vormgaf, staat nu ineens met beide benen in een verhaal dat hij vast niet had geschreven. Je ziet het aan zijn ogen. Geen glans, geen showbiz-glimlach. Gewoon: balen. En terecht. Want hoe hard je ook werkt aan een productie, als de eerste vraag over misstanden gaat, dan is de sfeer verkloot.
Maar weet je wat ik het meeste zie? Geen woede. Geen dramatische verontwaardiging. Gewoon een man die probeert te antwoorden zonder in te storten. En dat zegt veel. Niet over de zaak, maar over hem. Hij had dit niet zien aankomen. En eerlijk? Ik ook niet. Ik dacht: musical, Titanic, drama, muziek, misschien een paar tranen. Maar niet dit.
De Nederlandse mediawereld houdt van een goede val. En van een goede comeback. Laten we hopen dat dit laatste wordt. Want of je nu van musicals houdt of niet, niemand verdient het om op zo’n moment in de schaduw te staan van iets wat niets met zijn werk te maken heeft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘