Het begint met een kopje thee. Of koffie. Iets warms. Je zapt door, niks bijzonders. Dan ineens: daar is hij weer. André van Duin. Met zijn glimlach, zijn haar, zijn stem. Alsof de tijd stilstaat. Alsof Nederland nooit is veranderd. Alsof jij en ik nog steeds om kwart over tien naar de bank rennen omdat oma belde: “Zet de tv aan, hoor, daar is André!”
Maar nu zit er iemand achter een bureau die niet oma is. Die heet Jan Slagter. En die zegt: “Leuk hoor, André. Mooi dat je er bent. Maar… het duurt te lang.”
Tien minuten. Dat is het probleem. Tien minuten te lang. Niet te saai, niet te flauw, niet te gek. Gewoon: te lang. Alsof je taart bakt en iemand zegt: “Lekker, maar je had er een plak minder van kunnen maken.”
André van Duin en Janny van der Heijden – twee namen die rammelen in het archief van de Nederlandse tv. Ze hebben al zoveel meegemaakt. Ze hebben gelachen, gekookt, geknipt, gekoerkoelt. En nu? Nu komen ze terug met Beestenboel. En denken ze: hier is het weer, het goud. Maar het goud klinkt anders tegenwoordig.
Want kijkcijfers? Die zijn niet als vroeger. Die vliegen weg. Die scrollen weg. Die worden afgezet door een duim die op een telefoon tikt. En Jan Slagter zit daar middenin. Hij wil dat het werkt. Hij wil dat mensen blijven kijken. Maar hij zegt het rustig: “Het duurt te lang.”
Niet boos. Niet hard. Gewoon: tien minuten. Alsof hij een klok windt die iets te traag tikt.
En jij zit daar dan. Met je afstandsbediening. Je denkt: André van Duin, ja, leuk. Maar moet dit nou tien minuten langer duren dan nodig? Moet er nog een anekdote over vroeger? Nog een liedje uit de jaren zeventig? Nog een glimlach die je herkent, maar niet meer raakt?
Misschien is dat het. Misschien is het niet dat André te oud is. Misschien is het dat de tijd te snel is. Dat wij niet meer wachten. Dat we liever een stukje hebben dan een heel uur. Dat we liever een glimp zien dan een portret.
Tien minuten. Genoeg om een kop thee te drinken. Niet genoeg om een programma te redden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘