Wist je dat er mensen zijn die ervan houden om gewoon stil te zijn? Niet schreeuwen, niet huilen, niet in elkaar storten. Nee, gewoon: denken. Rustig. Met een kop thee. Herman en Paulien ook.
Maar blijkbaar is dat tegenwoordig te veel gevraagd. Johan Derksen vindt het allemaal wat slapjes. Te weinig drama. Te weinig gekrijs. Alsof tv alleen goed is als je er een halve kop koffie bij inslaat en je afvraagt of iemand straks flauwvalt.
Maar wacht. Is het nou zo erg dat twee mensen niet schreeuwen? Dat ze niet met hun ogen rollen, of elkaar aankijken alsof ze net hoorden dat hun hond is ontsnapt? Moet elke quiz op tv meteen een soap worden?
De Vlaamse versie is blijkbaar spannender. Meer gekken, meer gevoel, meer ‘oeh oeh oeh, ik weet het!’ Maar moet Nederlandse tv dan altijd kopiëren? Alsof we nooit zelf iets rustigs mogen maken. Iets waarbij je niet meteen je afstandsbediening gooit omdat het te heftig wordt.
Herman en Paulien zitten daar, kalm. Ze stellen vragen. Ze luisteren. Ze denken na. En ja, misschien is dat saai voor mensen die alleen tv snappen als er iemand roept: ‘Dit is mijn droom!’
Maar weet je wat ook saai is? Iedereen hetzelfde maken. Iedere quiz laten lijken op een toneelstuk waarin iedereen huilt, lacht, schreeuwt, flauwvalt, en dan nog een keer overdoet voor de camera. Moet alles altijd op hol slaan?
Soms is rust juist verfrissend. Soms is het fijn dat er nog een programma is waarin niemand schreeuwt, niemand valt, en niemand roept dat het ‘emotioneel’ is. Gewoon twee mensen. En een vraag.
Misschien is dat precies waarom het werkt. Niet voor iedereen, nee. Maar voor wie een beetje ademruimte zoekt tussen alle gekte, is dit een oase. Een rustige plek. Midden in de mediawereld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘