Er staat weer iemand op de bank. Niet letterlijk, hoor. Maar wel in de media. Isa Hoes, nu al jaren in het zicht, met haar rouw om Antonie Kamerling. Alsof het gisteren was. En dat is het niet. Het is bijna vijftien jaar geleden. Maar elke keer als de herfst komt, komt ook Isa terug in beeld. Met tranen, herinneringen, een oude foto. Net als de kerstman in december.
Johan Derksen ziet het aan. En hij snapt er niks van. “Zielig hunkering naar aandacht”, zegt hij. Hard. Rauw. Maar misschien ook wel eerlijk. Want waarom blijf je rouwen als een film die je elk jaar opnieuw aanzet? Is het verdriet? Of is het plekje in de krant?
Ik zeg niet dat ze niet verdrietig is. Maar rouw is privé. Echt rouwen gebeurt in stilte. Niet op Insram. Niet in een talkshow met een glas wijn en een script. Echt rouwen is een lege stoel aan tafel. Geen lege plek in een tijdschrift.
En dan die vergelijking met Rachel Hazes. Weduwe zijn als beroep. Alsof je een diploma hebt gehaald in verlies. Maar Rachel leeft haar leven. Isa lijkt vast te zitten. In het verleden. In het verdriet. In de schaduw van een man die er niet meer is.
Maar wie ben ik? Een columnist met een laptop en een kop thee. Misschien is rouwen gewoon anders voor iedereen. Voor sommigen is het stil. Voor anderen is het hard. Voor Isa is het blijkbaar: zichtbaar.
Toch vraag ik me af: als de camera’s uitgaan, wat dan? Is het dan nog steeds vol? Of wordt het stil? En is dat dan pas echt rouwen?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘