Olcay Gulsen laat weer eens alles zien. De ene na de andere story, de bloemen, de jurk, de locatie, de champagne. Alsof we allemaal op de gastenlijst stonden. Maar dan komt Albert Verlinde. En die zegt: ‘Wálgelijk!’
Niet schattig, niet leuk, niet inspirerend. Wálgelijk.
Ik snap het wel, hoor. Je bent blij, je bent verliefd, je hebt een mooi moment. Maar moet je dat dan ook nog in goud plegen? Vijf uur live vanaf een kasteel, terwijl de rest van Nederland met de afstandsbediening zit te worstelen of er überhaupt nog iets te kijken valt?
Johan Derksen zit er ook niet mee. Hij kijkt waarschijnlijk naar voetbal. Of slaapt. Maar Albert niet. Albert ziet het. En hij zegt wat veel mensen denken: waarom zo nodig alles zo groot? Zo duur? Zo… veel?
Ik zeg niet dat je niet mag stralen. Maar moet stralen per se glinsteren van twintigduizend euro? Moet liefde altijd op Insram? Kun je niet gewoon trouwen, met een paar mensen die je echt kent, een goed glas wijn, en een taart die je zelf hebt gebakken?
Maar nee. Nu moet het groter dan groot. En dan komt Albert. En die zegt: ‘Wálgelijk!’
En weet je wat? Hij heeft een beetje gelijk. Niet omdat hij zuur is. Niet omdat hij geen feestje kan vieren. Maar omdat het zo zwaar valt. Zo onecht. Alsof het niet om de liefde gaat, maar om het schijnen.
En schijnen is niet hetzelfde als stralen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘