Er is een nieuwe eenzaamheid. Geen oude vrouw op de bank. Maar een kind van tien, midden in een groep, dat niemand echt kent.
Kinderen hebben vaker een telefoon dan een beste vriend. Ze sturen berichten in groepjes van twintig, maar praten nooit echt. Geen geheimpjes op het schoolplein. Geen gekietel. Geen ‘zullen we samen spelen?’
Ouders zeggen: ‘Ze zijn druk.’ Maar druk waarmee? Screenshots, challenges, likes. Geen echte gesprekken. Geen risico’s. Geen vertrouwen.
En op school? Dan zien docenten het: kinderen die niet weten hoe ze moeten samenwerken. Die in stilte worstelen met jaloezie, eenzaamheid, angst. Maar niemand ziet het. Want iedereen lijkt wel oké.
We hebben een generatie opgevoed die alles kan delen – behalve gevoel.
En dan vragen we nog waarom jongeren instorten? Waarom ze niet meer weten wie ze zijn zonder een volgersaantal?
We hebben sociale media gemaakt, maar sociale vaardigheden laten verdwijnen.
Alsof we vergeten zijn dat vriendschap niet wordt gemaakt in een chat, maar in de stilte tussen twee lachende kinderen op een schommel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘