Nou, daar zat ik dan. Mok thee in de hand, slippers aan de verkeerde voeten, en de tv op z’n luister. En dan ineens: Anouk wil geld. Niet van de overheid, niet van een label, maar van ons. Van mij. Van jou. Van Johan Derksen, die blijkbaar fan is.
Ik hoorde het al: “Ik doe geen optredens meer, maar ik wil wel een album.” Alsof je zegt: “Ik bak geen taart, maar ik wil wel een verjaardag.” Logisch? Nee. Leuk? Soms. Maar goed, Anouk is Anouk. En wij? Wij zijn de pinautomaat.
Maar dan Johan. Johan, die altijd zo stoer doet over “echte muziek”, “geen show”, “ik luister alleen naar wat waar is”. En nu? Zijn idool vraagt geld. Dus de vraag is: trekt Johan zijn portemonnee? Of zegt hij: “Nee joh, ik koop mijn muziek nog steeds op vinyl, uit de winkel, met korting op zaterdag”?
Ik denk eerlijk gezegd: hij aarzelt. Niet omdat hij geen geld heeft – nee, Johan ziet eruit alsof hij altijd contant betaalt – maar omdat het idee hem stuitert. Geld geven voor iets wat nog niet bestaat? Voor iets wat misschien nooit op tv komt? Voor iets wat je niet live mag zien?
Toch weet ik ook: als Anouk belt, neemt Johan op. En als Anouk zegt: “Help me”, dan zucht hij, rolt met zijn ogen, en denkt: “Tja, nou goed dan.” En dan trekt hij de portemonnee. Niet voor het album. Niet voor de muziek. Maar voor het gevoel dat hij erbij hoort.
Want laten we eerlijk zijn: wij allemaal, op de bank, met de afstandsbediening in de hand, willen erbij horen. Zelfs als het om een digitale donatie is. Zelfs als het om Anouk is. Zelfs als het om Johan gaat, die denkt dat hij stoer is, maar eigenlijk gewoon meedraait.
En ik? Ik geef geen euro. Maar ik kijk wel. Want dat kost niets. En dat is al genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘