Alfred zet noodrem op groei

We veranderen terwijl we nog gezond zijn. Een fraaie zin, net zo fraai als een gepolijste exitstrategie op een jaarlijks rapport. Maar in de praktijk is het vaak een eufemisme voor: we hadden geen keuze meer. Toch is er iets verontrustends aan die uitspraak, vooral als ze komt van een bureau dat net klanten zag vertrekken en medewerkers zag verdwijnen als bladeren in oktober. En dan nog beweert te transiëren ‘uit kracht’, niet uit nood.
Alfred, het Amsterdamse communicatiebureau dat ooit oprees als een disruptor in de polderwereld van reclamebureaus met vleugels, kiest nu voor een ingrijpende transitie. Geen herstructurering, nee, dat klinkt te veel naar crisis. Het is een ‘vernieuwingsagenda’. Maar laten we geen woorden vegen: als klanten weglopen en talent vertrekt, is elke transitie een reactie – en geen proactieve zet. Gezondheid is geen toestand, het is een prestatie. En die prestatie lijkt hier op de tocht.
De cijfers spreken een andere taal dan de visie. Een bureau dat groeit, trekt talent aan. Een bureau dat verandert uit kracht, investeert in capaciteit, niet in bezuiniging. Alfred doet het tegenovergestelde. Ze trekken aan het koord van de cultuur, maar vergeten dat cultuur niet bestaat uit slogans op glazen wanden, maar uit beloningen, structuren en vooral: continuïteit in opdrachten. Geen klant, geen salaris. Geen salaris, geen motivatie. Geen motivatie, geen creativiteit. En zonder creativiteit? Dan ben je een consultancy met een verkeerde naam.
Wat Alfred doet, noemen wij op de Zuidas ‘managed decline’. Het zachte ontkoppelen van ambities, zodat niemand het als falen ervaart. Maar het is geen transformatie – het is een overlevingsstrategie. En dat is niet laakbaar, integendeel: het is verantwoord. Maar noem het dan ook gewoon bij naam. Geen ‘vernieuwing’, maar een realistische herwaardering van draagvlak. Want wie werkelijk verandert, doet dat met volume, niet met verlies.
De grote vraag is of Alfred ooit nog kan schalen. Of ze zichzelf reduceren tot een niche-adviseur voor maatschappelijke organisaties die denken dat ‘impact’ meetbaar is in likes. De kans is groter dat ze verdwijnen in de sluier van de betere bedoelingen – het graf van elk Nederlands bureau dat dacht dat morele superioriteit compenseert voor commerciële zwakte.
De toekomst van Alfred? Die zit niet in campagnes, maar in de exitbrief van de laatste finance director die nog durfde te zeggen: “We moeten stoppen met doen alsof we groeien.”

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business