Bi-geografisch is de nieuwe norm

‘Ik ben bi-geografisch.’ Een uitspraak die klinkt alsof hij uit een zelfhulpboek van Sanne Salomons komt, maar Rocco Mooij gooit er met die zin een speldje tussen de ogen van de Nederlandse polarisatie-industrie. Want terwijl politici huilen over stad versus platteland, en columnisten ieder dorpje bestempelen als ‘rechtse burcht’ of ‘linkse bubbel’, ontdekt Mooij wat iedereen met een tweede woning al wist: de waarde van pendelen tussen wereldbeelden is groter dan die van een maandabonnement op De Correspondent.
Stel je voor: iemand die ’s maandags in Amsterdam-Noord een pitch verkoopt over inclusiviteit en ’s woensdags in een Gelders dorpje zijn grasmaaier repareert bij de lokale ijzerhandelaar. Geen hypocrisie – nee, een evolutionaire vooruitgang. Bi-geografisch zijn is geen modieuze zelfbenaming, het is een strategie voor mentale veerkracht. Je wordt immuun voor clichés als je zelf in beide werelden leeft.
Maar natuurlijk zien we het ook hier: de academische wereld begint pas aan een fenomeen als het er een naam aan heeft gegeven. Alsof we 80 jaar hebben gewacht tot iemand ‘bi-geografisch’ zei, terwijl de helft van de creatieve klasse al jaren tussen Zaandam en Zutphen pendelt met een rugzak vol ambivalentie en goede intenties.
De echte prijs van deze inzichten? Die ligt niet in de sociologie, maar in de media. Want wat als merken stoppen met doelgroepen en beginnen met geografische hybriditeit? Wat als een campagne niet kiest tussen stad en land, maar juist speelt op de spanning ertussen? Mooij’s theorie is geen sociologische curiositeit – het is een playbook voor wie nog wil spreken tot een versplinterd land.
Polarisatie bestrijd je niet met sermons over empathie. Je breekt het door gewoon te leven op twee plekken tegelijk. Niet biologisch, niet emotioneel – maar geografisch. En wie weet, misschien is de oplossing voor Nederland niet minder verdeeldheid, maar meer pendeldiensten.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business