Dappr pleisters willen winnen

Een pleister is geen statement. Het is een noodoplossing, een tijdelijke kap, een slap excuus voor een gebarsten huid. En toch staat daar Amar Willem Thomas, met het zelfverzekerd gezicht van iemand die net een IPO heeft gesloten, te verkondigen dat Dappr ‘de Red Bull van de pleisters’ wil worden. Alsof we ineens een energydrink nodig hebben voor een blauwe plek.
Laat me duidelijk zijn: ik heb niets tegen disruptie. Maar wanneer je een markt ‘emotie’ wil geven die historisch gezien is gebouwd op steriliteit, efficiëntie en pijnverlichting, dan moet je wel een businessmodel hebben dat harder is dan het geluid van een scheurende verpakking. Dappr verkoopt kleur, attitude, designs alsof je een pleister op je elleboog plakt voor de vibe, niet voor de functie. Het is streetwear voor de wondverzorging. En dat is precies waarom het werkt.
De markt is inderdaad saai. Zelfs de naam ‘Hartmann’ roept meer associaties op met een droevige arts uit een negentiende-eeuwse roman dan met innovatie. Maar daarom juist: wie het saaie durft te omarmen, kan het kapitaliseren. Dappr doet dat met een prijs die twintig keer hoger ligt dan de huismerkpleister van de Kruidvat. Twintig keer. En mensen kopen het. Niet omdat hun wond bloedt, maar omdat hun ego huilt.
Dit is geen gezondheidsproduct meer. Dit is branded self-care voor millennials die denken dat een tattoo van een wolf op hun schouder niet compleet is zonder een regenboogpleister op de knie. En daar zit de kern: Dappr verkoopt geen bescherming van de huid, maar zichtbaarheid van de ziel. Het is retailtherapie met hechtingen.
Maar wie profiteert? Niet de farmacie. Niet de huisarts. Amar en zijn team wel. Ze hebben een direct-to-consumer machine gebouwd die geen distributieketen nodig heeft, alleen een goed werkende Insram-admanager. De ROI op een pleister die 4 euro kost in plaats van 0,20? Daar droomt elke private equity-man van.
Zal het duurzaam zijn? Alleen als de wond blijft bloeden. Want wanneer de trend geneest, vallen de pleisters af. Maar tot die tijd: Dappr is geen medisch merk. Het is een kapitalistisch kunstwerk, geschilderd op een lapje weefsel. En daar is niets mis mee – als je maar weet wat je verkoopt.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business