Het einde van de pret

Creativiteit zonder klant is een monoloog in een leeg theater. En KesselsKramer, ooit het pronkstuk van de Nederlandse creatieve klasse, staat nu met lege handen op het podium. Drie grote opdrachten weg, de zaal leeg, en de rekening nog open. De doorstart? Een nette term voor een noodlanding.
Maar laten we niet doen alsof dit een verrassing is. Het is geen geheim dat de reclamewereld aan het schuiven is. Klanten worden harder, budgets kleiner, en de tolerance voor ‘vrije geesten’ die denken dat een goed idee boven een goede boekhouding uitkomt, is nul. KesselsKramer bouwde een imperium op charme, chaos en een vleugje arrogantie. Maar charme betaalt geen salarissen. Chaos leidt tot escalatiekosten. En arrogantie? Die verliest altijd als de cijfers spreken.
De echte fout was niet het verlies van de opdrachten. De fout was te denken dat een creatief merk groter is dan de economische realiteit. In de boardrooms van vandaag wordt niet gevraagd naar ‘inspiratie’, maar naar ‘impact’. En daar heeft KesselsKramer de laatste jaren niets op te zeggen. Geen schaal, geen digitalisering, geen ROI-transparantie. Alleen nog een paar oude verhalen over Chriet Titmaat en een cultus rond een fotokopieermachine.
De ‘mogelijkheden voor een doorstart’? Natuurlijk worden die onderzocht. Zoals een zieke long onderzocht wordt als de roker nog steeds de sigaret vasthoudt. Maar herstructurering is geen strategie. En een nieuwe campagne voor je eigen overleving is nog geen businessmodel.
De markt is genoegzaam bediend met nostalgie. Wie niet omschakelt, wordt ingeruild. En KesselsKramer? Staat op de lijst.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business