Weer een keer zo’n dag waarop iemand ergens boos over is. Dit keer is het Lone van Roosendaal. En het slachtoffer? De kritiek op Goede Tijden Slechte Tijden. Want ja, mensen klagen. We kijken niet massaal mee. En daar mogen we blijkbaar niet over uit.
Lone zegt: “Het doet geen recht aan hoe een soap wordt gemaakt.” Alsof je zegt: “Eet dit koude vleeswarenbroodje met respect, want er is een hele keukenbrigade geweest.” Ja, schat, ik snap dat er mensen werken voor GTST. Cameramensen, scriptschrijvers, iemand die de koffie zet. Maar als kijker zeg ik: waarom zou ik respect hebben voor iets dat ik niet wil zien?
Ik zit niet te wachten op een drama over een dokter in een ziekenhuis waar niemand ooit beter van wordt. Of een nieuwe liefde die begint met een knipperlicht en eindigt met een stukje papier uit de notaris. Het is niet dat ik het afkeur. Het is gewoon… er. Als een oude pantoffel.
En dan die vergelijking met het journaal en SBS 6. Alsof je zegt: “Wij zijn hier al sinds 1991, dus we verdienen een medaille.” Nou, mijn wasdroger is er ook al sinds 1991, maar ik prijs hem niet in de krant.
Maar goed, ik snap het wel. Als je jarenlang iets maakt, word je gehecht. Dan vind je het gek dat anderen het niet zien zitten. Maar het punt is: televisie is geen kunst die in een museum hangt. Het is een kop thee. Als de thee lauw is, zeg je het. Zelfs als oma hem heeft gezet.
Dus ja, Lone. We horen je. Maar we kijken nog steeds niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘