André Hazes zingt over pijn, liefde, bier en tranen. Zijn stem breekt, zijn hart breekt, de karaokebox breekt. En Tooske Ragas? Die breekt haar nek van het lachen. Of nou ja, lachen. Meer zo’n sarkastisch schouderophalen van iemand die net een oude kerstkaart uit 1987 vond met een natte wijnvlek erop.
Ze zegt het maar even hardop: die muziek doet haar niks meer. Integendeel. Ze heeft z’n liedjes eens goed gelezen. Niet gezongen, niet meegeblèrd tijdens de borrelavond, maar echt gelezen. Als een schooljuf met een rode pen. En dan zie je het pas: overal zit hetzelfde verhaal in. “Ik ben kapot, de wereld is kapot, geef me een biertje.” Tooske noemt het: slachtofferschap to the max.
Natuurlijk, Hazes was écht. Zijn stem trilde omdat het leven pijn deed. Maar nu, dertig jaar later, klinkt het soms als een doorgezongen mantra. Alsof iedereen met een gebroken hart denkt: ik ga nou ook maar eens naar het Centraal Station schreeuwen dat het leven zwaar is. En dan ook nog eens een gouden plaat verdienen.
Maar wie heeft nu eigenlijk gelijk? Tooske, die moe is van het eeuwige gezeur in de muziek? Of de miljoenen die nog steeds huilen bij ‘Zij gelooft in mij’? Misschien is het gewoon een kwestie van bankzitten. Als jij op de bank zit met een kop thee en een droge sok, dan klinkt ‘Ik drink mezelf moe’ als overdreven. Maar als jij zelf net gedumpt bent en de regen klettert tegen het raam? Dan is Hazes plots weer je therapeut met accordeon.
Toch blijft het gek. We vieren iemand die zichzelf kapot heeft gedronken, terwijl we nu schreeuwen tegen alcoholgebruik. We zingen zijn nummers in de kroeg, maar zouden hem vandaag de dag bellen voor hulp. Is dat respect? Of gewoon nostalgie met een vleugje schuld?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
