Ik zat gisteren te kijken naar een fragment van Noa Vahle. Gewoon, voor de lol. Thee in de hand, hond op schoot, afstandsbediening binnen handbereik. En dan denk je: o ja, dat is dus de dochter van Linda. Maar dan stopt het ook wel.
Er is iemand op sociale media die zegt: ‘Ik verdraag dat brave getrut niet meer.’ Dat klinkt hard, maar ik snap het wel een beetje. Niet vanwege de inhoud – want eerlijk? Er is niet veel inhoud – maar vanwege het gevoel. Alsof alles al is uitgezocht, uitgeprobeerd, uitgesproken. Alsof ze denkt: ik ben aardig, dus ik ben goed. Maar aardig is niet hetzelfde als interessant.
26 jaar. Genoeg leeftijd om iets van rand te hebben. Een hoekje. Een eigen geluid. Maar het blijft vlak. Net als een oude chipszak zonder lucht. Leeg.
En dan die reactie van MiesBee: ‘Ga eerst eens leven, girl.’ Nou, dat is bot. Maar misschien ook nodig. Want wat doet Noa eigenlijk? Ze praat. Ze lacht. Ze zegt dingen die niemand echt hoort. En dan? Dan is het weer stil.
Ik zeg niet dat ze moet gaan schreeuwen of vloeken of in een circus gaan werken. Maar geef me iets. Iets echts. Iets wat kraakt. Niet dit doorzichtige, nette gedoe. Alsof alles is goedgekeurd door een commissie van drie moeders.
De media willen graag een nieuwe ster. Iets fris. Iets jongs. Maar fris is niet hetzelfde als zichtbaar. En jong is niet hetzelfde als relevant.
Ik hoop voor haar dat ze struikelt. Echt. Eens flink. Want pas dan komt er iets onder vandaan. Tot die tijd blijft het: lieve meid, fijne kleren, niks te melden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘