Omoda’s blinde marktintroductie

Een merk dat zichzelf nog niet kent, benoemt nu al een marketingdirecteur. Timo Krijkamp stapt over naar Omoda in een poging orde te scheppen in een chaotisch, emotioneel geladen merk dat denkt dat een paar glimmende auto’s en een chique naam op zich al strategie zijn. Alsof branding iets is wat je achteraf plakt, zoals een bumpersticker op een lege carrosserie.
Intussen schuift Veerle Bens naar MonFri — een move die net iets minder lijkt op een reddingsoperatie en meer op een strategische verplaatsing van talent naar waar het nog iets uitmaakt. MonFri, tenminste, heeft een idee van wie het is: jong, urban, licht cynisch, maar wel met een budget dat toereikend is om de schijn van professionaliteit te bewaren. Omoda daarentegen? Een miljardenmerk zonder identiteit, dat denkt dat een Chinese fabrikant en een Spaanse naam genoeg zijn om de Europese markt te veroveren.
Kijk naar de cijfers: geen noemenswaardige marktpenetratie, een verkoopprofiel dat fluctueert als een ongestabiliseerde grafiek, en een marketingaanpak die het midden houdt tussen aspirerend en verward. En dan plaats je Timo Krijkamp — een man met een staalharde achtergrond — als kapitein op een zinkend schip dat nog geen koers heeft? Dat is geen carrièrestap, dat is een test op doorzettingsvermogen.
Omoda investeert in mensen, maar niet in een visie. En dat is het probleem: je kunt de beste marketingstrategist ter wereld inhuren, maar als het merk zelf geen ziel heeft, dan wordt elke campagne een kostbare monoloog tegen een lege zaal. Er is geen klantinsight, geen emotionele aanknopingspunt, geen pricing-strategie die klopt. Alleen een hoop licht, geluid en een hoopvolle directie.
Bens naar MonFri is logisch. Krijkamp naar Omoda is een gok — en geen slimme. Het is de typische polderreactie: wanneer het foute voertuig al op de weg staat, stop je een goede bestuurder achter het stuur en hoopt dat hij de afgrond weet te ontwijken. Maar niemand stelt de vraag: waarom rijden we eigenlijk deze kant op?
De toekomst van Omoda? Even onzeker als een start-up in een oververhitte acceleratieruimte. Zonder ROI-denken, zonder schaal, zonder focus. En nu dus ook met een marketingchef die meer moet corrigeren dan bouwen. Een tragikomedie in vijf jaar.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business