Een ex-presentatrice van een middelgroot streamingprogramma wordt binnengehaald als ‘inspiratiebron’ bij PostNL. Laat dat alstublief de maatstaaf zijn. Jan-Willem te Gussinklo, voormalig gezicht bij een regionale zender met nationale ambities, trekt zich terug in een rol rondom ‘merkstrategie’ bij dezelfde staatstut. En wij moeten dit als nieuws slikken? Als we het over talentverplaatsing hebben, dan praten we over schaal, niet over sentiment.
Lara Billie Rense haalt men binnen bij De Trainingsstudio. Geen slechte move — zij was ooit zichtbaar in een RTL-achtige dramaserie die iemand van middelbare leeftijd zich herinnert als ‘dat met die dochter van de dokter’. Maar laten we eerlijk zijn: haar aanstelling is geen contentstrategie, het is een PR-uitglijder. De Trainingsstudio koopt aandacht via bekendheid, niet via prestatie. Een oud-RTL-figuur als symbool voor groei? Daar kun je net zo goed een billboard neerzetten met ‘Wij hebben budget, maar geen idee’.
Te Gussinklo daarentegen stapt over naar PostNL, een bedrijf dat nog altijd denkt dat ‘vertrouwen’ en ‘continuïteit’ verkopen. Alsof de consument zich nog iets aantrekt van wie de pakketjes bezorgt. Het is geen merkstrategie, het is een roulatie van bekende koppen in een wereld die wanhopig probeert te lijken op innovatie.
De creatieve sector krimpt, maar het ego schaalt nog steeds. Iedere overstap wordt geframed als disruptie, terwijl het vaak niets meer is dan een verhuis naar een iets groter kantoor op Schiphol Boulevard. ROI? Onzichtbaar. Impact? Emotionele prikkeling voor de LinkedIn-tijdlijn. Maar wie betaalt eigenlijk voor deze circustheater?
Als De Trainingsstudio denkt dat Billie Rense de groei bekrachtigt, dan hebben ze de realiteit van investeringen in menscapital grondig verkeerd begrepen. En PostNL? Die zitten met een strateeg die weet hoe je een speech vult, maar niet hoe je een businesscase bouwt.
Dit is geen talentverhuizing. Dit is decoratief management.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business