Tata Steel kiest uit de top

Een staalbedrijf dat transiteert. Wat een verrassing. Alsof je een tankstation vraagt om klimaatvriendelijk te worden, terwijl de olie nog uit de pomp spuit. Toch is dat precies wat Tata Steel nu doet: een man van Shell installeren als communicatiechef, alsof de DNA-sequenties van fossiel en industrie plots compatibel zijn.
Herman van der Meyden, de man die bij Shell de lobby leidde rond energietransitie, is nu verantwoordelijk voor de verbeelding van Tata Steel. Niet voor de productie. Niet voor de CO₂-reductie. Nee, voor de verbeelding. En dat zegt alles. De echte werkplaatsen staan in IJmuiden, waar de ovens nog brullen als in 1963. Maar de communicatie komt nu uit Den Haag, of eigenlijk: uit de geconditioneerde boardrooms van Rijswijk.
Donald Pols, oud-voorzitter van Milieudefensie, was al een signaal: we willen er anders uitzien. Maar Van der Meyden is de volgende stap. Geen activist, maar een geoefende overtuiger. Een man die weet hoe je een lobbyagenda verpakt als publiek goed. Iemand die bij Shell leerde dat je klimaatdoelen niet haalt, maar verkoopt.
De economische logica is waterdicht. Tata Steel staat onder druk. Subsidies, klimaatheffingen, publieke afkeer. De staalproductie is een lastpost geworden — maar zonder staal geen infrastructuur, geen windturbines, geen moderne samenleving. Dus moet het imago. Moet het verhaal. En dus kiest men voor degene die weet hoe je een crisis verandert in een narratief.
Maar wie gelooft het nog? De milieu-advocaten zien door de schijnheiligheid. De vakbonden vrezen banenverlies. En de markt? Die kijkt naar de cijfers, niet naar de pr. Van der Meyden mag dan charmant zijn in een interview, maar hij kan geen molentje smelten met LinkedIn-posts.
De vraag is niet of hij kan communiceren. De vraag is of er nog iets te verkopen valt.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business