De achtste kunst wordt goud

Een Asics-film. Een jonge regisseur. Een producer met een naam die niet direct roept om Zuidas-glamour. Toch is het Souf Kinani van Pink Rabbit die nu met goud thuiskomt van de Young Director Awards – en daarmee bewijst dat Nederlandse creativiteit nog steeds kan schitteren, mits je het niet verstikt in subsidiecommissies en ‘maatschappelijke relevantie’.
Want laat ons duidelijk zijn: goud op een internationale prijsvrijdag is geen geluk. Het is een oordeel. En dat oordeel zegt: hier is iemand die snapt dat emotie geen sentiment is, maar spanning. Dat een sportschoen meer vertelt dan comfort – namelijk identiteit, strijd, ritme. En dat een film niet hoeft te ‘betekenen’ om te raken.
Kinani produceerde. Niet geregisseerd, niet geschreven – maar gedragen. En dat is precies wat er in deze sector verloren dreigt te raken: het produceren als actieve kracht, niet als administratieve tussenstap. De producer die een visie beschermt, die de regisseur de ruimte geeft, die de klant tegenspreekt als nodig. Dat is geen dienst, dat is leiderschap.
Zes Nederlandse prijzen. Zes keer bewezen dat we nog kunnen. Maar het is geen reden tot zelfvoldoening. Integendeel. Het is een spiegel. Want terwijl de ene helft van de branche verdwijnt in de luchtledige ‘purpose’-rhetoriek, laat een handvol jonge makers zien dat het om één ding draait: uitvoering. Niet motieven. Niet missies. Maar het beeld. De snede. De seconde waarop het klikt.
De meeste campagnes van dit jaar zullen vergeten zijn voor het einde van Q3. Maar die Asics-film? Die blijft hangen. Niet vanwege de boodschap, maar vanwege de vorm. En daarom is dit goud geen trofee. Het is een waarschuwing aan de rest: als je denkt dat content over engagement gaat, dan heb je al verloren. Creativiteit wint nog steeds.
En de volgende generatie? Die hoeft geen subsidies. Die heeft alleen ruimte nodig. En iemand die durft te investeren in het onzekere.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business