Mythe in de levensonderhoud

Dertig jaar lang werd KesselsKramer beschouwd als het ontembare genie van de Nederlandse creatieve scene. Geen strategie, geen pitch, geen klant die moest worden overtuigd – gewoon: een idee, een grijns, en een klap in het gezicht van de gemiddelde consument. Maar wat we noemden ‘genie’, blijkt in de harde realiteit van de Zuidas vooral één ding te zijn: onbetaalbaar.
Uitstel van betaling. Geen faillissement, nog niet. Maar wel het moment waarop de schijn verdwijnt. Het moment waarop de rekening komt. En die rekening is duidelijk: dertig jaar mythe bouwen, zonder een duurzaam verdienmodel eronder. Creativiteit als religie, maar zonder tienden.
KesselsKramer heeft nooit gespeeld volgens de regels. Geen CRM, geen performancekpi’s, geen data-driven storytelling. Alleen een oude man met een snor die ‘shit happens’ op een muur spuugt en verwacht dat de wereld erom staat te juichen. En langdurig, ja, dat werkte. Want Nederland houdt van het verhaal van de rebel. Tot het niet meer betaalt.
Maar wie levert er nu rekening? De creatieve industrie heeft jarenlang genoten van het imago van KesselsKramer – het bewijs dat ‘groot’ en ‘goed’ niet hoeft te betalen. Maar wie heeft er eigenlijk voor gefietst? Wie heeft de salarissen gefinancierd? Wie droeg het risico?
De waarheid is onaangenaam: de klant. En niet één klant. Meerdere. Die jarenlang hebben betaald voor een imago, niet voor resultaat. En nu is de meter leeg. De creatieve reserve uitgeput. De wereld is veranderd – sneller, scherper, rendementgerichter. En KesselsKramer? Die zit nog in een vergadering over een affiche.
Uitstel van betaling is geen juridische nuance. Het is een morele faillissementverklaring. Niet van moreel lef, maar van economische realiteitszin. Je kunt dertig jaar lang de vader van de reclame zijn – maar als je zoon geen inkomen genereert, dan is het tijd voor een andere opvolger.
De ironie? KesselsKramer was altijd tegen de polder. Tegen het gemak. Tegen het veilige. Maar nu blijkt: ook rebelschap moet schalen. Anders is het geen beweging. Het is een museumstuk.
En musea betalen niet meer.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business