Senseo’s feels like profit not poëzie

Eindelijk eens geen ‘What else?’ maar ‘Why not?’ roept Senseo, alsof het een manifest is in plaats van een line. Alsof we na vijftien jaar van automatische kopjes koffie in plastic cups nog steeds moeten worden overtuigd dat ja, het is makkelijk, ja, het is bruin, en ja, het werkt.
Maar hou op. Dit is geen merkrevolutie. Dit is overlevival. Ogilvy en Design Bridge and Partners hebben er weer eens een gesmeerd: een nieuw merkplatform, ‘Feels Like Yes’, zogenaamd ontwikkeld om het gevoel van ‘ja’ te verkopen — dat moment dat je besluit: ik doe het, ik druk op de knop. Alsof consumenten twijfelen bij hun vierde Senseo van de dag.
Laat me niet lachen. Dit is geen emotionele oproep, dit is een wanhoopskreet van een merk dat jarenlang heeft geleefd van gemak, terwijl de concurrentie al lang is doorgeschakeld naar duurzaamheid, specialiteit, en een zekere mate van koffie-ethiek. En nu komt Senseo met ‘Why not?’ Alsof we in een reclamequiz zitten en de prijs is een gratis capsuleverpakking.
Het probleem? Niemand twijfelt nog. De twijfel is niet of je een Senseo aanzet — die twijfel is of je überhaupt nog koffie van een merk drinkt dat zijn kernwaarde heeft gebouwd op wegwerpcultuur en subtieltjes. ‘Feels Like Yes’ voelt eerder als een ‘Sorry, we zijn er nog’. Het is geen merkbeleving, het is een triage van de ziel.
Ogilvy denkt dat emotie verkoopt. Maar in een tijd waarin consumenten kiezen voor barista’s in plaats van knoppen, is gevoel geen argument — het is een valkuil. Want als je merk alleen nog kan spelen op het ‘gevoel van ja’, dan heb je allang verloren. Dan verkoop je geen koffie meer. Je verkoop een excuus.
De vraag is niet ‘Why not?’ De vraag is: waarom zou je nog?

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business