Een partij als de VVD, opgevoed in de zuurkool van de marktwerking en het maatschappelijk rendement, had in deze verkiezingscampagne de winst voor het oprapen. De economie hakt, het vertrouwen in de publieke sector brokkelt, en de oppositie staat met lege handen. Een ideale setting voor een partij die ooit stond voor helder denken, harde keuzes, en een begroting die klopt. Maar in plaats van de cijfers te omarmen, koos men voor de klucht.
Er is geen ROI in sentiment, en toch stortte de VVD zich in een campagne vol emotie, verwarring, en een veronachtzaming van eigen principes. Zevenenveertig jaar na het begin van het Liberale project, staat de partij plots te bidden bij het altaar van de polder, waar consensus wordt verward met lafheid. De acht crisislessen — ooit geformuleerd als reddingsboei in tijden van maatschappelijke turbulentie — werden zonder enige strategische reflectie overboord gegooid. Alsof ze ballast waren, in plaats van het enige wat nog aanspraak kon maken op geloofwaardig beleid.
Wie profiteert hiervan? Geen enkele rationele ondernemer. Wel de PVV, die met een simpele, brutale boodschap de leegte wist te vullen. De VVD had de ruimte, het kapitaal, de ervaring. Maar in plaats van te investeren in een sterk merk, koos men voor kortetermijnpolitiek — een strategie die je niet zou toestaan bij een middelgrote ICT-firma in Ede, laat staan bij een land.
Deze zelfverzuring van een ooit dominante partij is geen politiek fiasco, maar een structurele falen in strategisch management. Een CEO die zijn kernwaarden verloochent, wordt binnen een kwartaal ontslagen. De aandeelhouders — lees: kiezers — zijn minder snel. Maar de markt is genadeloos. En de markt heet hier: geloofwaardigheid.
De VVD heeft niet verloren door gebrek aan kans, maar door gebrek aan durf. En durf, beste heren en dames van de Zuidas, is geen emotie. Het is een businesscase.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
VVD’s 8 crisislessen verkwanseld
Share with friends:
