Ik zat gisteren te kijken naar zo’n muziekuitzending, met een kop thee in de hand en de afstandsbediening binnen handbereik. Gewoon, voor de gezelligheid. En toen kwam ineens Luuk Ikink langs. Niet om te zingen, gelukkig, maar om te zeggen wat hij dacht. En wat zei hij? Dat iets ‘geen allure uitstraalt’.
Nou, ik vond dat grappig. Want allure, dat is toch iets wat je niet ziet, maar voelt? Zoals wanneer je binnenkomt bij de kapper en iedereen even stilvalt. Maar René Froger en zijn Toppers doen juist heel veel lawaai. Ze schreeuwen het uit vanaf elk dak, elk podium, elke social media. Een virtueel lichtje aansteken voor de band? Serieus? Alsof je een kaarsje brandt voor je buurvrouw die elke zondag barbecuet.
Ik snap de bedoeling wel. Ze willen aandacht. Maar hoe harder je roept, hoe minder mensen luisteren. Net als bij een kind dat blijft roepen: ‘Kijk mij eens!’ Terwijl je gewoon wilt dat-ie even stil is.
En dan komt Luuk. Rustig. Zakelijk. ‘Dit straalt geen allure uit.’ Alsof hij zegt: ‘Je trui zit scheef.’ Geen schreeuwen, geen drama. Gewoon een feit. En daarom raakt het. Omdat het klopt.
De Toppers bestaan al jaren. En elk jaar: nieuwe bezetting, nieuwe show, nieuwe hype. Maar de sfeer is niet meer als vroeger. Het voelt als een feestje waar iedereen doet alsof het leuk is, maar eigenlijk op de klok zit te kijken.
Ik zeg niet dat Froger niets mag doen. Maar misschien is het tijd om niet meer te schreeuwen, maar gewoon te spelen. Muziek maken, zonder al die flauwe pr. Want allure? Die krijg je niet door veel te zeggen. Die komt als je even zwijgt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
