Er is een vrouw. Ze heet Mariska. Ze is getrouwd met een man die Frans heet. Frans is bekend. Mariska ook, al was dat vroeger minder. Nu minder minder. Nu is ze zelfs op tv. En in de krant. En op het toneel. Dat laatste was een verrassing.
Mensen zeggen: “Ach, ze zoekt aandacht.” Alsof aandacht een ziekte is. Alsof je er niet gewoon aan kunt hebben. Alsof je niet gewoon kunt zeggen: “Ja, ik vind het leuk als mensen kijken.” Maar nee. Dan ben je “aandachtsbelust”. Alsof je stiekem in de spiegel eet. Alsof je ‘s nachts wakker ligt met een schijnwerper in je hand.
Mariska zegt: “Nee hoor, ik doe gewoon wat ik wil.” En dan zeggen anderen: “Maar waarom dan?” En dan zeg ik: waarom niet? Waarom mag een vrouw die lang in de schaduw stond niet ineens voorop? Moet je altijd bescheiden blijven? Moet je altijd de thee inschenken en niks zeggen?
Ze staat binnenkort op het toneel. Geen kleine zaal. Geen amateuravond. Nee. Een echte tour. Met licht. Muziek. Mensen die betalen om te kijken. En dan zeggen mensen: “Ze zoekt aandacht.” Nou, ja. Natuurlijk. Net als jij als je een foto op Insram zet. Net als ik als ik dit schrijf.
Maar goed, het is makkelijk om te zeggen dat iemand “aandachtsbelust” is als je zelf nooit in de krant staat. Als je nooit een microfoon in je hand hebt gehad. Als je nooit iemand hoort roepen: “Mariska! Mag ik een foto?”
Ik vind het juist mooi. Niet dat ze beroemd is. Maar dat ze niet bang is om het te worden. Alsof ze denkt: “Ik ben er ook. Kijk mij dan.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
