Jamai stond klaar met een orkest van dertig man. Zijn haar zat goed, de muziek stond op tien. En toen? Niks. Geen publiek, geen camera’s, geen applaus. Gewoon: huiswerken.
Ook Carrie kreeg het te kader. Moest zeven uur ’s avonds ineens opzij. Voor het Journaal. Weer. Alsof het nieuws van gisteren nog niet genoeg was. “Weet je… het is zo bruut”, zegt ze. En ja. Dat is het. Alsof je de laatste taart uit de koelkast haalt en dan zegt iemand: “Nee, die is voor de buurman.”
Maar het is niet Jamai alleen. Nee, het is iedereen die dacht: ik heb een programma, ik heb een plek, ik heb een rooster. En dan komt de politiek langs met een crisis en denkt: sorry, wij zijn belangrijker. En ja, misschien is dat ook zo. Maar moet je dan elk orkest naar huis sturen? Moet je elke presentator van het scherm duwen?
Ik zeg niet dat het Journaal niets mag melden. Natuurlijk moet je weten wat er speelt. Maar moet je daarvoor álles afsluiten? Moet de cultuur wachten tot de politiek klaar is? Want nu is het: eerst crisis, dan orkest. En het orkest wacht lang.
Jamai backse woest? Ja, dat geloof ik direct. Ik zou ook woest zijn. Je bent niet voor niks klaar. Je hebt niet voor niks geoefend. En dan: “Jamai, morgen is het weer.” Maar morgen is het weer iets anders. Morgen is er weer een crisis. En overmorgen ook.
En Carrie? Die zit thuis. Met haar mic nog warm. En denkt: waarom ík? Waarom niet gewoon een keer later? Of een keer op een ander kanaal? Waarom altijd wij wijken?
Het is geen slecht nieuws. Het is belangrijk nieuws. Maar het is ook een beetje dom. Alsof je bij de dokter zit met een kapotte teen, en ze zeggen: “We sluiten de hele praktijk.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
