Er staat een rotonde tussen Marco Borsato en zijn comeback. Niet figuurlijk. Echt. De cirkelkruising voor het stadion van AZ in Alkmaar zou het grote probleem zijn. Alsof het lot zegt: “Nog één keer rond, en dan zien we wel.”
Volgens Privé is de grote terugkeer van Borsato gepland voor eind juni volgend jaar. Grote zaal, vol stadion, muziek die trilt in je borst. Maar eerst moet de organisatie uitvogelen hoe tienduizenden fans veilig de rotonde passeren. Want niemand wil een file van mensen in glitterjassen die “Dromen” zingen terwijl de zon ondergaat.
Evert Santegoeds, hoofdredacteur en kennelijk nu ook verkeersadviseur, noemt het een bottleneck. Alsof hij na de afgelopen zomer – waarin het allemaal wat gevoeliger lag – nu vooral bang is voor filevorming. Of misschien voor herhaling van gesprekken waarin hij zegt: “We wisten het niet zo goed.”
Maar goed, de rotonde. Die kleine cirkel waar niemand echt over nadenkt, tenzij je er vastzit. En nu is het opeens dé belemmering voor een muzikale renaissance. Alsof Borsato staat te wachten bij de afslag en roept: “Laat me erin, ik heb mijn gitaar bij me!”
De gewone Nederlander zit ondertussen thuis met een kop thee. Kijkt naar het nieuws. Hoort: “Borsato keert terug, maar de rotonde is een probleem.” En denkt: “Is dat alles? Gewoon een paar borden neerzetten. Of een rondedans organiseren. Dan is-ie opgelost, die bottleneck.”
Maar nee. Het is meer dan verkeer. Het is een symbool. Alsof Nederland zegt: “We zijn klaar voor jou, Marco. Maar eerst moet alles kloppen. De muziek, de sfeer, de veiligheid, en ja… die rotonde.”
En misschien is dat wel goed. Dat er nagedacht wordt. Niet alleen over wie mag komen, maar hoe. Stap voor stap. Ronde voor ronde.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
