Het begon zo gewoon. Een interview, koffie, een beetje geklets over muziek en leven. Claudia de Breij zat er net als altijd bij: vrolijk, scherp, met die typische blik alsof ze net iets grappigs heeft bedacht. Naast haar zat Snelle, die eigenlijk Lars heet, maar niemand noemt hem zo. Hij lachte, zij lachte, alles was zoals het hoort in een tijdschrift.
Toen ging haar telefoon.
Niet zo’n “ping” van een bericht. Nee. Echt bellen. Midden in een vraag. En toen veranderde alles. Ik zag het aan haar ogen. Eerst verwarring. Dan: pijn. Diepe pijn. Ze zei iets over een vriendin. Paulien. Weg. Overleden. En opeens was het interview voorbij. Niet dramatisch, niet met geschreeuw. Gewoon… stop. Alsof iemand de stekker had uitgetrokken.
Ik denk soms: waarom doen we dit? Deze interviews, deze filmpjes, dit alles. Alsof het leven een show is. Maar dan gebeurt er zoiets, en dan weet je: nee hoor. Het is leven. Echt. Moeilijk. Zwaar. Geen spotprent. Geen aflevering. Gewoon verdriet, midden op de bank, met een microfoon ernaast.
Claudia stond op. Ze zei: “Ik kan dit niet.” En niemand vond dat raar. Niemand zei: “Maar we zijn bijna klaar!” Nee. Stilte. Respect. Menselijkheid.
En ik dacht: mooi zo. Eindelijk eens iemand die laat zien dat het niet altijd moet. Dat het genoeg is om te zeggen: “Nee, dit lukt niet.” Geen excuses. Geen verhalen. Gewoon: kapot. En terecht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
