Merken kapitaliseren op Nolan

Een filmpremière als staatsgreep. Christopher Nolans nieuwe film *The Odyssey* – nog niet vertoond, nog niet geroemd, al wel omringd door een aura van geheime heiligheid – wordt niet langer alleen uitgerold door studios, maar wordt nu meegesleurd in de branding-machine van merken die denken dat een beetje associatie met ‘genie’ automatisch conversie oplevert. Het nooit eerder vertoonde formaat? Natuurlijk. Want als Nolan iets is, is het onvoorspelbaar. Maar laat je niet foppen door de ‘unieke ervaring’-rhetorica: dit is geen cultuur, dit is opportunisme met een cinefile glanslaag.
Merken zien een opening en springen toe. Alsof ze een losgeraakte fakkel zien in een donkere grot en denken: daar kunnen we licht mee maken. Een luxe automerk, een high-end horlogemerk, een techgigant – allemaal ineens ‘partner in verbeelding’, alsof ze zelf de monesneden hebben bepaald. Maar wie betaalt eigenlijk wie? Wordt Nolan omhuld door merken, of zijn de merken simpelweg aan het parasiteren op een aandachtseconomie die ze zelf nooit hadden kunnen genereren?
De ironie is schrijnend. Nolan, bekend om zijn afkeer van digitale flauwekul en zijn obsessie met analoge beelden, ziet zijn werk nu gebruikt als achtergrond voor een social media campagne van een creditcardmaatschappij. En toch: wie lacht het laatst? De artiest? Of de marketeer die wist hoe hij de hype moest monitiseren? Want in de economie van aandacht telt intentie niet. Alleen impact. En impact is meetbaar. In reach, in engagement, in share of voice.
Maar wees eerlijk: als je merk niet staat voor iets, dan helpt het zelfs niet als je Christopher Nolan in je reclame hangt. Dan ben je nog steeds niets. Alleen met betere beelden.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business