Eerst dacht ik: heb ik weer wat gemist? Zit de koninklijke familie nu ook in mijn badkamer? Nee, niet echt. Maar wel bijna. Want daar, tussen de scheerkoppen en het haarverf, zag ik haar: prinses Laurentien. In de Kruidvat-folder. Alsof ze elke week langs de kassa staat met een pakje ...Lees meer
Er was eens een vrouw die wist hoe ze in beeld moest blijven. Maar sinds kort kijkt zelfs Vandaag Inside een beetje schuin van ogen. En dat zegt wat, want daar draait het om: kijken, reageren, schreeuwen. Maar Lale Gül? Die zoekt het nu blijkbaar elders. Bij Buzz, om precies ...Lees meer
Je weet dat het serieus is als Youp van ’t Hek iemand ‘aanstellerig’ noemt. Die man is opgevoed met een vel papier op zijn hoofd. Rustig. Beheerst. Geen drammer. Dus als hij in een talkshow zit en met een strak gezicht zegt: “Aanstellerig gedrag!”, dan knalt er een stilte door ...Lees meer
Nou zeg. Ik zat gisteren thee te drinken, afstandsbediening in de hand, en dan lees ik dat Job Knoester Marco Borsato niet in de buurt van zijn dochter wil hebben. Alsof het een auditiereeks is voor ‘Wie van de drie is mijn kind?’. Maar nee. Het is weer eens serieus. ...Lees meer
Er was eens een vrouw die dacht: even snel haar kantoor in, laptop pakken, en weer naar buiten. Olcay Gulsen, bekend gezicht, gewoon mens. Maar op dat moment kwamen twee gemaskerde mannen aan. Gewoon, alsof het om een pak melk ging. En ineens was het geen dag meer, maar een ...Lees meer
Er staat een vrouw in de keuken. Koffie op, telefoon aan, ogen op het scherm. Ze kent die stem. Dat is Tina Nijkamp. En die man met de muts? Jandino. Weer. Altijd weer. Maar nu met een show voor kinderen. En dan niet zomaar kinderen. Nee, kinderen van 9 tot ...Lees meer
Zondagavond, halfnegen. Ik zit met een kop thee voor de buis. De afstandsbediening ligt binnen handbereik, want je weet maar nooit. Dan begint Business Class. Harry Mens, 79 jaar, stem als een warme deken, gasten die praten over aandelen, winst en risico. Maar wie kijkt er nu nog? Volgens de ...Lees meer
Nou zeg. Kees Tol is nog niet eens goed en wel weg of de stoel is al warm. Alsof iemand in een lege bank in de kroeg roept: “Die is bezet!” Alleen dan bij de tv. Froukje de Both, die zich net nog ergens tussen de gordijnen en de vloerbedekking ...Lees meer
Gisteren zag ik iets wat ik niet kon geloven. André van Duin, ja, dé André, zat op de tweede rij. Bij Pauw & De Wit. Alsof hij een achterbanker was. Een soort gast die even langskwam voor koffie. Terwijl Joop van den Ende – die trouwens ook best wat heeft ...Lees meer
Het is uit met het Familiediner. Na 25 jaar stopt het. Geen gekke geluiden meer, geen vreugde-uitbarstingen om een goedkope prijs. Gewoon: stilte. Alsof iemand de tv heeft uitgezet. En Bert van Leeuwen? Die staat opeens zonder bus. Zijn trouwe reisgenoot van al die jaren. Die bus was bijna net ...Lees meer
Zucht. Eerst was ze het gewone meisje. Dat hard werkt, geen poespas wil, en zeker geen blik op de camera. Nu staat haar Insram openbaar. Alsof ze zegt: kijk maar, ik doe ook mee. André Hazes jr. had eindelijk iemand gevonden die niet in de schijnwerpers wilde. Geen gekke filters, ...Lees meer
René Froger dacht vast: hier heb ik geen abonnement op. Midden in de opnames van Beste Zangers, omgeven door cameramensen, lichtbakken en een publiek dat net deed of het niet zag, moest hij ineens de vaderrol spelen. Niet voor zijn eigen kinderen, nee, voor Frans Duijts. Die hing, zo meldt ...Lees meer
Soms denk ik: wat zou er gebeuren als wij allemaal een horloge van tachtigduizend euro droegen? Zou de wereld dan opeens vriendelijker zijn? Of juist nog harder? Olcay Gulsen weet het in ieder geval niet meer. Zij heeft het ding gedragen, het nieuws gehad, en nu wil ze gewoon verder. ...Lees meer
Johan Derksen zit weer eens te roepen. En ik zit hier, met mijn thee, te denken: waarom schrikken sommige mannen zo van een beetje lol? Raymond Mens wil iets leuks doen. Samen met Thomas van Groningen. Iets luchtigs. Iets wat je doet als je de afstandsbediening in handen hebt en ...Lees meer
Een reporter van De Telegraaf vraagt iets wat ik thuis aan de keukentafel ook zou durven vragen, maar dan pas na de tweede glas wijn. “Kan jij je dit nou echt veroorloven?” zegt hij, terwijl hij naar haar nieuwe muziekknipoogt. Alsof Caro Emerald een student is die met een creditcard ...Lees meer
Ik zat gisteren te kijken naar een reclame voor wasmiddel. Eén van die dingen waarin alles zo wit is dat je denkt: wie leeft hier nou? En dan denk ik: wacht, is dit Nederland of een droom van iemand met een goedverkopende vlekkenverwijderaar? Precies zo voelde het ook toen ik ...Lees meer
Er stond dus een jongen op straat. Met een telefoon. En een microfoontje. Zo’n jongen die tegenwoordig ‘Wat doe jij voor werk?’ vraagt alsof het een quiz is. En dan: André van Duin loopt voorbij. Mooi pak aan, glimmend haar, de stem van vroeger. Maar de jongen kent hem niet. ...Lees meer