Er stond weer eens een man in een studio. Niet zomaar een man, nee, Wierd Duk. En hij had iets te zeggen over Gaza. Maar dan niet met tranen, of een serieus gezicht. Nee, hij deed het met een zonnig weerbericht. “Het is 25 graden, licht bewolkt, geen regen in zicht.” Alleen dan over een gebied waar mensen honger lijden. Dat soort humor past niet bij iedereen. Zeker niet bij Wilfred Genee.
Die zat gisteren in Vandaag Inside en schudde zijn hoofd. Niet geschud als: oh, daar gaat-ie weer. Nee, geschud als: hier moet je echt niet mee lachen. Volgens Genee is Duk doorgeslagen. En dat zegt wat, want Genee is geen heilig boontje als het om satire gaat. Maar dit? Dit was te ver. “Ga zelf naar Gaza als je zo graag over het weer praat,” liet hij optekenen.
Het gaat niet om het grapje, zegt Genee eigenlijk. Het gaat om het gebrek aan nuance. Alsof je tijdens een begrafenis een mop tapt over het weer. Het kán grappig zijn, maar de plek, het moment, de toon – alles moet kloppen. En dat klopte volgens hem niet.
Wierd Duk stormt overal. In Zuid-Afrika, in de studio, in het nieuws. Maar soms storm je zo hard dat je vergeet waar je overheen rent. Over gevoel, over leed, over mensen die niet kiezen in hun lot. En dan wordt humor geen vrijheid meer, maar een wapen. En dat wil je als journalist niet zijn: iemand die per ongeluk pijn doet met een grap die alleen in je eigen hoofd logisch is.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom is dit nu weer het nieuws? Omdat twee mannen met een microfoon tegen elkaar in schreeuwen? Of omdat we weer eens zien hoe dun de lijn is tussen vrijheid van meningsuiting en respect?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
