Ik zat gisteren te kijken naar het nieuws. Gewoon, met een kop thee. En ineens: Tino Martin. Weer. En dan Mart Hoogkamer. Dan Jan Smit. Dan Jeroen van der Boom. Alsof ik een playlist van de Toppers hoor, maar dan zonder muziek. Alleen praatjes. Over praatjes. Over praatjes over praatjes.
Het is alsof je iemand ziet dansen in een lege kamer. “Kijk mij!” roept hij. “Ik dans!” En jij denkt: ja, leuk, maar waarom? En waarom nu al de tiende keer?
De Toppers zijn niet zomaar een band. Nee, dat zijn ze niet. Ze zijn een machine. Een pr-machine. En die draait op volle kracht. Maar zelfs de beste machines kunnen oververhit raken. En nu begint de showmedia – ja, die vriendjes van altijd – te zuchten.
Shownieuws, dat normaal gesproken al blij is met een foto van een Toppers-vinger, zegt nu: “Stop. Even rust.” Niet hardop, nee, dat zou onbeleefd zijn. Maar in de stilte hoor je het wel. “We zijn moe,” fluistert het scherm. “We hebben geen zin meer in deze campagne. We willen geen vijfde bericht over hoe Tino zijn koffie drinkt.”
Benno de Leeuw, de man achter de gordijnen, denkt: gratis tijd, mooi. Maar zelfs gratis tijd heeft een prijs. En die prijs is: uiteindelijk luistert niemand meer. Dan zeg je “Toppers!” en denkt iemand: “O ja, die zijn er nog?”
Het is als iemand die steeds roept dat hij rijk is. Op een gegeven moment geloof je het niet meer. Of het kan je gewoon niet schelen. Zo gaat het nu met de Toppers. Ze zeggen: “Kijk ons! We zijn er!” En wij zeggen: “Ja, ja. Mooi. Mag ik mijn thee nog drinken?”
De vraag is niet of ze nog populair zijn. De vraag is of iemand nog opkijkt van de bank.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
