Een vrouw met een plan. Fajah Lourens zegt niet: “Ik vlucht”, maar: “Ik stap gewoon eerder op”. Alsof ze een trein pakt die toevallig eerder vertrekt. Maar iedereen weet: die trein rijdt naar Spanje. En de kaartjes zijn al lang gekocht.
Ze zegt: “Niet vanwege box 3, maar wel door box 3”. Dat klinkt als een grap, maar is gewoon waar. De belastingdruk? Te hoog. Het klimaat? Te zwaar. En de toekomst? Te onzeker. Dus: eerder weg. Niet uit paniek, maar uit planning. Alsof ze zegt: “Ik haal de zomer alvast voor.”
Fajah is geen artiest die zingt over geld. Ze is een ondernemer. Iemand die rekent. En die nu zegt: “De som klopt niet meer.” Niet huilen, niet schreeuwen – gewoon vertrekken. Maar dan met een microfoon in de hand, zodat iedereen het hoort.
Media? Die roepen: “Vlucht! Vlucht!” Alsof ze een crimineel is. Maar ze verhuist. Niet wegrennen. Gewoon: andere postcode, andere regels. En minder belasting. Is dat egoïstisch? Of gewoon logisch?
Onze overheid zegt: “Blijf!” Maar doet tegelijk de deur dicht met nieuwe regels. Alsof je iemand uitnodigt voor koffie, maar dan de deur op slot doet. Fajah zegt: “Nee, dank je.” En pakt haar tas.
De rest blijft hier. Met de afstandsbediening, de thee en de vragen. “Waarom gaan ze?” Misschien omdat het hier steeds lastiger wordt om iets op te bouwen. Zeker als je zelf iets wilt doen. Dan is Spanje opeens dichterbij dan Amsterdam.
Maar goed. Zij weg, wij hier. Met ons eigen fiscale ongemak. En een kop koffie die koud wordt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
