Weet je wat het probleem is met slim zijn? Iedereen denkt dat het om kennis gaat. Maar nee. Het gaat om macht. En wie heeft die macht? De jury. En wie was de jury? Maarten van Rossem. En wie is Maarten van Rossem? Volgens Catherine Keyl: ‘Echt verschrikkelijk.’
Zo zit je daar dan. Catherine Keyl. Je denkt: leuk, De Slimste Mens, even laten zien dat je wat weet van geschiedenis, of van planten, of van waarom de koelkast soms bromt. En dan kijk je op. En dan zie je hem. Van Rossem. Met die blik. Die blik alsof hij al weet dat jij straks iets zegt over de Eerste Wereldoorlog, en dat hij dan zucht, en zegt: ‘Nou, dat is nou typisch wat er mis is met onderwijs vandaag de dag.’
Maar goed. Nu is Paulien Cornelisse overleden. En dat is verdrietig. En nu moet er een nieuwe juryvoorzitter komen. En dan denk je: mooi, een kans op iemand die niet zucht bij het woord ‘middeleeuwen’. Maar nee. Dan komt er weer iemand die denkt dat slim zijn betekent: anderen klein houden.
Ik zeg niet dat Van Rossem dat expres doet. Misschien is hij gewoon niet goed in luisteren. Misschien denkt hij de hele tijd: wanneer mag ik nu eindelijk over de Koude Oorlog beginnen? Misschien is hij gewoon een man met een microfoontje en een ego dat groter is dan zijn bril.
Maar Catherine Keyl zegt het hardop. En dat is fijn. Want wij denken het ook. Alleen durven we het niet te zeggen. Want wij zitten thuis, met een kop thee, en denken: ‘Hij is zo onaardig.’ Maar wij zeggen niks. Zij zegt het wel. En daarom is zij misschien niet de slimste mens. Maar wel de moedigste.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
