Wat een toestand, hè. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en ineens zie ik Hélène Hendriks – altijd zo keurig in pak, altijd zo beheerst – huilen om een paard in New York. Niet om een scheiding, niet om een dood, maar om een koetspaard. En eerlijk? Ik snap het.
Het beeld is zwaar. Een mager dier, hoofd naar beneden, tussen het verkeer van Manhattan. Geen groen, geen rust, geen schaduw. Alleen straatlawaai en toeristen met iPhones. En Hélène, midden in die chaos op tv, zegt: “Hier kan ik echt van huilen.” Alsof ze ineens de wereld ziet zoals wij die thuis zien: onlogisch, hard, een beetje gek.
Waarom doen we dit nog? Paardenkoetsen in New York zijn geen charme meer, het is een anachronisme met tranen. Alsof we vasthouden aan een sprookje dat allang geen happy end meer heeft. En dan komt Hélène – geen dierenactiviste, gewoon een vrouw met gevoel – en breekt het verhaal open. Niet met een speech, niet met een campagne, maar met een traan.
En daarom kijk ik haar nog steeds. Niet omdat ze alles weet, maar omdat ze iets voelt. In een wereld waarin presentatoren lachen om alles, zelfs om niets, is het verfrissend dat iemand zegt: “Dit klopt niet.” Zonder dramatiek. Zonder pose. Gewoon: kijk nou.
Misschien is dat wat media vandaag nodig heeft. Minder perfectie, meer mens. Minder glossy, meer gevoel. En minder paarden in verkeer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
