Je ziet het zo vaak. Iemand komt langs voor een gezellig praatje, een beetje lachen, een mop eruit, en dan ineens: bam. Koele blik. Stilte. En dan pas begrijp je: dit is geen bezoek, dit is een executie. Zo voelde het gisteren ook bij Vandaag Inside, waar Lee Towers langskwam en dacht: leuk, even hallo zeggen. Maar René van der Gijp dacht blijkbaar: leuk, even een statement maken.
Want waarom zet een redactie beelden online van een koude ontmoeting als deze? Niet om Lee Towers te eren. Niet om René te sussen. Maar om kijkcijfers te pakken. Want in de media is het altijd weer hetzelfde: gevoel doet het niet, maar gekrenktheid wel. En gekrenkt was Lee Towers duidelijk. Je zag het aan de manier waarop hij zijn jas rechttrok, alsof hij dacht: waar ben ik in terechtgekomen?
Maar de echte vraag is niet of René te bot was. Of Lee te gevoelig. Nee. De echte vraag is: waarom vond de redactie dit geschikt voor uitzending? Waarom niet gewoon een knikje, een kop koffie, een stille groet? Waarom alles op het scherp van de snede zetten alsof het een duel in een western is?
Omdat het werkt. Omdat mensen kijken als er spanning is. Omdat we allemaal een beetje meekijken vanaf de bank, met onze eigen afstandsbediening en een halfvol glas wijn, en denken: had ik nou ook zo gereageerd? Of juist niet?
Maar het gekke is: niemand wint. Lee voelt zich buitengesloten. René wordt de boeman. En VI? Die denkt: kijkcijfers omhoog. Maar op een dag is de volgende gast aan de beurt. En dan is het weer raak. Net zo lang tot er niemand meer langskomt. Of tot iemand eindelijk zegt: even niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
