Een vrouw van 32, moeder van twee, kijkt in de camera. Ze zegt iets over ‘authenticiteit’. Het beeld is zacht, de muziek dromerig, de kleuren een tikje overspoeld – alsof we getuige zijn van een openbaring. In werkelijkheid is het een geoptimaliseerde emotie, gemaakt in opdracht van een merk dat vertrouwen verkoopt via het imago van het ongepolijste. Miray van der Bend noemt het ‘iedereen draagt een eigen verhaal’. Ik noem het: goedkope psychologie met een premium prijskaartje.
In de wereld van 72andSunny is het altijd lentetijd. Dan komt de mens naar voren, de ‘echte’ mens, met littekens, onzekerheden en een vaag hippe schooltas. Maar wie gelooft er nog dat deze ‘vrije geesten’ spontaan zijn? Elk detail is gefocusgroeped, elke zin getest op emotionele responscurves. De ‘eigen verhaal’-retoriek is allang geen rebellie meer, maar standaardformaat. Het is de plichtmatige dosis ‘menselijkheid’ in een campagne die uiteindelijk één ding verkoopt: normaliteit met een logo.
Kijk naar de cijfers: 72andSunny draait op een dunne rand. De klantenportefeuille is niet uitgebreid, de groei blijft achter bij dat van competitie als Wieden+Kennedy of Droga5. En toch? Toch blijft men vasthouden aan een creatieve esthetiek die zichzelf als revolutionair verkoopt, terwijl het in wezen niets anders doet dan de gemiddelde Nederlander geruststellen. Je mag anders zijn – zolang je maar koopt.
De werkelijke tragiek? Deze ‘inspirerende’ beelden zijn bedoeld voor vakgenoten. Maar wie zijn die vakgenoten? Mensen die zichzelf willen zien in het verhaal van de ander. Het is een cirkel van zelfverbeelding zonder buitenwereld. De kijkcijfers op LinkedIn zijn hoog, de engagement op Insram redelijk – maar de ROI? Ziekenhuisniveau. Want wie koopt er nou een product omdat de copywriter ‘verbondenheid’ voelt?
De volgende generatie consument is geen fan van dit soort geforceerde zieligheid. Ze snapt dat een merk niet bestaat om jou te ‘inspireren’, maar om te groeien. En als het merk faalt in groei, dan verdwijnt het. Punt. Geen tranen, geen poëzie, geen ‘verhaal’. Alleen overleving.
De tijd van het zachte verhaal is voorbij. Wie blijft spelen met gevoelens zonder resultaat, verdwijnt. Niet met een klap, maar met een zucht van verveeldheid.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
72andSunny’s stille uitverkoop
Share with friends:
