Een middag Swocc. Een zaal vol mensen die het goede willen. En een man — Ruud de Langen — die het lef heeft om te zeggen wat iedereen denkt maar niemand durft: vroeger noemden we dit gewoon hypocrisie.
Hij had gelijk. Niet zozeer vanwege de inhoud van het debat — dat draaide, zoals altijd, om ouderen, inclusiviteit en de typische plichtplegingen van een sector die zichzelf graag ziet als maatschappelijk betrokken — maar vanwege de gêne die zich verspreidde tussen de stoelen. Want hoe vaak horen we niet dat we ‘alle stemmen moeten horen’, terwijl de enige stemmen die daadwerkelijk iets opleveren, systematisch worden genegeerd? Inclusiviteit als façade. Dialoog als decor. En een vage verplichting tot ‘effectiviteit’, zonder dat iemand durft te vragen: effectief voor wie?
De Langen prikt door de schil. Hij stelt geen vragen om aardig te zijn, maar om schade aan te tonen. En de schade is niet in de uitvoering, maar in de intentie. Want wie serieus is over inclusiviteit, begint niet met een panel, maar met een budget. Wie effectiviteit zoekt, begint niet met een middag Swocc, maar met een performanceafspraken met cijfers eronder. Maar nee. We organiseren bijeenkomsten waarin we onszelf complimenteren voor het organiseren van bijeenkomsten.
Het ironische? De enige echte inclusie vandaag was die van de realiteit — en die kwam via De Langen. Een man die weigert mee te spelen in het ritueel van ‘goede bedoelingen’. Want zijn les is simpel: doe wat je zegt. Niet volgend kwartaal. Niet na een transitieplan van achttien maanden. Nu. En als je dat niet doet, hou dan gewoon je mond. Hypocrisie was altijd al onverdraaglijk. Maar tegenwoordig moet je er ook nog naar luisteren.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Hypocrisie heet nu inclusiviteit
Share with friends:
