Ik zat gisteren met een kop thee voor de buis. De zon scheen, de kinderen waren buiten, en ik dacht: wat is nou privé? Is het privé als je een foto van je kind op Insram zet met een gamecontroller in z’n handen en GTA op het scherm? Of is het pas privé als niemand het ziet?
Inge Ipenburg denkt: hou het dan ook gewoon thuis, hè. Geen idee waarom André Hazes jr. en Monique Westenberg hun tienjarige zoontje Dré op sociale media zetten terwijl-ie GTA aan het spelen is. Alsof het een trofee is. “Hou het lekker voor jezelf”, zegt Inge. En ik knik. Want serieus: GTA? Dat spel waar je auto’s steelt, agenten omver rijdt en de stad in brand zet? Voor een kind van tien? Dat is geen opvoeding, dat is een test voor het gezinsschorsingscomité.
Maar goed, ik weet het: ouders weten zelf wat goed is voor hun kind. Zeggen ze altijd. Net zoals André ooit zei dat hij zijn vader eer aandeed met “Zij laat me niet los”. En wij allemaal: ja, maar toch. Zo is het met opvoeding. Je mag het zelf weten, maar niet iedereen knikt mee.
Er is ophef. Niet over het spel, maar over het delen. Over hoeveel je mag laten zien. Moet je alles posten? Zijn kleren, zijn spelletjes, zijn eten? Moet je kind een klein influencer worden vanaf groep 6? Of mag-ie gewoon kind zijn, zonder likes?
Ik snap Inge. Niet omdat ik zo streng ben. Maar omdat ik ook weleens gewoon wil zwijgen. Omdat ik ook weleens denk: laat het gewoon rusten. Laat het binnen. Hou het vast. In plaats van het in de wind te schreeuwen met een bijschrift als “Mijn kleine gangster 💣❤️”.
En André? Die zegt: het is maar een spel. Maar een spel wordt serieus als je het online zet. Dan wordt het een statement. En een statement roept reacties op. En reacties roepen ophef op. En ophef roept Inge op. En Inge zegt: hou er dan mee op.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
