Er is een man die om half twaalf nog wakker is. Niet omdat hij moet werken. Niet omdat hij last heeft van slapeloosheid. Nee, hij kijkt Arjen Lubach. En Arjen kijkt terug. Elke week weer. Alsof het 2017 is. Alsof hij nog om negen uur ’s avonds op tv staat. Maar dat doet hij niet. Sinds hij is verhuisd naar half elf, kijkt minder dan de helft van vroeger mee. Toch krijgt hij een nieuw contract. Tot 2030. Ja, drie-nul. Dan is mijn kind al op de middelbare school.
Waarom? vraag je. Waaróm blijft hij? Zeker nu Renze de late avond overneemt. Renze, die tot nu toe vooral bekend was van ‘Goede tijden, slechte tijden’ en het feit dat hij goed kan lopen in een pak. Maar nu dus ook de opvolger van Arjen in de late slot. Of nou ja: opvolger. Arjen blijft gewoon. Alleen niet meer elke week. Maar wel genoeg om te zeggen: ik ben er nog.
Misschien is het niet om de kijkcijfers. Misschien is het om het geloof. Het geloof dat iemand nog steeds iets te zeggen heeft, ook al kijkt er niemand meer. Of misschien juist wél iedereen, maar dan op Videoland. Want daar telt niet hoeveel mensen kijken, maar of ze het fijn vinden. En dat doen ze. Zeker als ze een glas wijn hebben gedronken en de dag willen afsluiten met iemand die zegt: “Dit is belachelijk,” terwijl de wereld inderdaad behoorlijk belachelijk is.
Maar dan Renze. Renze krijgt de plek. De plek om half twaalf. De plek waar niemand echt wil zijn, maar waar toch iemand moet staan. En nu dus hij. Is dat een stap opzij? Een degradeeractie? Of juist een kans? Want wie weet wordt het een hit. Wie weet kijkt ineens iedereen om half twaalf. Of misschien is het gewoon: we houden van Arjen. En willen we hem niet kwijt. Ook al verhuist hij steeds verder het donker in.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
