Nou zeg. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wie is die man weer? Die met die pet? Of was het die met die tractor? Of… wacht. Had hij een hond? Of was dat een andere boer? Precies. Zo voelt het dus. Niet alleen ik, maar ook Bridget Maasland raakt de draad kwijt bij Boer Zoekt Vrouw. En dat terwijl ze het liefst kijkt.
Maar kom op, twee weken dagelijks? Dat is geen programma, dat is een fulltime baan. Vroeger had je één boer per week. Dan had je tijd om te verwerken: Wie is hij? Wat denkt oma ervan? Heeft hij een goed gesprek met de kippen? Nu? Dagelijks een nieuwe? Met een naam? En een verhaal? En een schuur? Ik raak mijn eigen slippers kwijt in de winter, laat staan de achternaam van boer Jantje uit Drenthe.
Bridget zegt: ‘Jammer.’ En ja, dat is het. Maar is het jammer dat ze de namen vergeet? Of is het jammer dat we het van haar verwachten? Moeten we nou écht iedere boer leren kennen alsof hij een familielid is? Of is het genoeg dat we zien dat iemand een mooi stukje grond heeft en graag wil trouwen?
Misschien is het juist wel goed dat het zo snel gaat. Dan vergeet je ook sneller als het niks wordt. Geen langdurig verdriet om boer Piet die kreeg de vrouw maar niet de geit. Gewoon: volgende!
Maar ik snap Bridget wel. Ik vergeet ook vaak namen. Bijvoorbeeld: die acteur met dat haar. Of die nieuwslezer die altijd glimlacht. Of mijn buurman. Sorry, Jan. Of was het Piet? Zie je. Het is niet persoonlijk. Het is de tijd. De snelheid. De afstandsbediening. Die drukt gewoon op ‘volgende’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
